Voornemens voor het nieuwe jaar, ik doe er doorgaans niet aan. Maar dit jaar heb ik er één. Ontevreden over de hoeveelheid boeken die ik in 2018 had gelezen, heb ik mezelf de opdracht gegeven dagelijks minimaal 10 pagina’s te lezen. Méér mag natuurlijk, maar minder niet. Als stok achter de deur bij dit voornemen zal ik dit jaar op deze pagina verslag doen van mijn leeservaringen. 

16 januari

Stephen Fry: Mythos 

Uitgave: Michael Joseph – Penguin Random House UK, 2017. Hardcover, 442 pagina’s.
Taal: Engels

Het fascinerende interview dat Adriaan van Dis op 9 maart 2018 had met Stephen Fry zette me op het spoor van dit boek, waarin de acteur-schrijver de Griekse mythologie hervertelt.

Als gymnasiast maakte ik kennis met de Griekse mythologie als bijproduct van het lezen van (vooral) Homerus. Ik kende een aantal van de verhalen uit Mythos als achtergrondinformatie: (‘Eos, de rozenvingerige dageraad’). Dit boek brengt dat hele corpus aan verhalen met elkaar in verband, maakt het tot een geheel. Hij is zeker niet de eerste die dit deed (onder andere Hesiodus ging hem voor), maar hij doet het wel goed en leesbaar.

Stephen Fry is een zeer goede verteller. Dat liet hij in het interview zien en ook het boek is virtuoos in het presenteren van de mythologie als echte, goed vertelde verhalen in een onderlinge samenhang. Ik luisterde ademloos naar de verteller Stephen Fry, toen hij uiteenzette hoe de mythe van de doos van Pandora ons alles kan leren over onze huidige tijd, waarin kunstmatige intelligentie een overweldigende rol gaat spelen.

De Griekse mythes zijn universele archetypische verhalen, die in feite alle gemoedstoestanden van de mens ‘verklaren’. Sommige verhalen zijn, in een iets afwijkende vorm, uit bijvoorbeeld de Bijbel bekend: zo lijkt de mythe van Philemon en Baucis als twee druppels water op het verhaal van Lot en zijn vrouw uit Genesis 19, met als nagenoeg enige verschil dat Philemon en Baucis veranderen in een eik en een linde, en Lots vrouw in een zoutpilaar.

4 februari

Adam Rutherford: Een kleine geschiedenis van iedereen die ooit heeft geleefd

Uitgave: Uitgeverij Luitingh-Sijthoff, Amsterdam 2018. Paperback, 485 pagina’s.
Taal: Nederlands.
Oorspronkelijke titel: A brief history of everyone who ever lived – the stories in our genes. 

Geneticus Adam Rutherford neemt je mee in een overzicht van de stand van de wetenschap in de genetica. In twee delen, over de geschiedenis van de mensheid en over de mens nu, zet hij helder uiteen hoe de mens heeft geëvolueerd en dat nog steeds doet, hoe het begrip ‘ras’ in genetisch opzicht onzinnig is (Afrikanen verschillen onderling méér dan Europeanen en Afrikanen met elkaar), hoe wij Neanderthaler-dna met ons meedragen en hoe dna bepaalt welke kenmerken wij hebben als individu (en hoe dat ook niet het geval is).

Als introductie vond ik het interessant, waarbij het historische deel me het meeste aansprak. ‘Een vijfde van de bevolking die 1000 jaar geleden in Europa leefde, is van niemand die nu leeft een voorouder. Hun afstammingslijnen liepen op een gegeven moment dood; er kwamen geen nieuwe nazaten meer bij. Omgekeerd is van de overgebleven 80% iedereen een voorouder van iedereen die nu leeft. Alle afstammingslijnen komen samen bij elk individu in de tiende eeuw.’ De meest recente voorouder van iedereen die nu op aarde leeft, leefde slechts ongeveer 3400 jaar geleden. We zijn als mensheid elkaars naaste familie, het dna bewijst het.

Nu je hier toch bent...



Het aantal bezoekers aan Fasol.nl neemt ieder jaar toe. We bieden je alle informatie op deze website - artikelen en genealogische database - gratis aan. En dat blijft zo!

Maar met het in stand houden van fasol.nl zijn ook kosten gemoeid, zoals voor hosting en ontwikkelkosten. Als je fasol.nl waardeert, kun je dat laten merken door het doen van een financiële bijdrage.

Op de pagina Samenwerken vind je de mogelijkheden om te doneren of te sponsoren.

Lees ook: