Slapend op nevel
boven veengrond
verbeeld ik mij
dat kilometers ver rondom
slechts grasland vervaagt
onder mijn sluierbed.

Openende ogen
verdrijven eeuwen.
Dan verhullen stapels
bouwgrond, stoeptegels,
vinexsteen, hortensia’s,
verkeersdrempels de nevel

en motorgeluiden,
kinderstemmen
van het schoolplein
aan de overkant
onthullen
mijn weemoed.

Verder lezen: