Als je van 40 jaar BZblad twee jaartjes meedraait, voel je je een passant. Sterker: dat ben je. Maar ik had de leukste rubriek die je kan bedenken: ‘Met de kennis van nu’. Een rubriek waarin je voortdurend terug bladerde in de historie van BZ, via het BZblad.

Historici die ooit de geschiedenis van Buitenlandse Zaken gaan schrijven, kan ik aanraden om die jaargangen BZblad goed te bestuderen. Het is de enige bron – in ieder geval de meest complete – over het ‘leven als BZ-er’, het leven op een post in het buitenland, het kantoorleven. Er is genoeg in de archieven te vinden over het beleid en hoe dat zich in de jaren ontwikkelde. Maar als je iets wil weten over de mensen die hier werkten, hoe ze het ervaarden, wat hun motivatie was om dit werk te doen, en hoe ze leefden, dan is het BZblad dé bron.

‘Met de kennis van nu’ ging eigenlijk daarover; hoe dingen binnen BZ veranderden en toch hetzelfde bleven. Voor mij als ‘passant’ een geweldige manier om de organisatie te leren kennen waarin in terecht was gekomen.

De leukste ervaring als redacteur van het BZblad? Dat was wel het bezoekje aan de schatkamer van DJZ, waarin alle verdragen worden bewaard. Echte handtekeningen van de grote wereldleiders uit heden en verleden, gewoon in een archiefhok in de kelder. Die verdragen, dat is de grote geschiedenis. De plek waar je ze vindt in dit gebouw, dat is de kleine geschiedenis.

Dat vind ik nou leuk.

Deze week verscheen het allerlaatste BZblad, het personeelsblad van Buitenlandse Zaken, op papier. Na exact 40 jaargangen gaat het magazine verder in digitale vorm. Mijn allerlaatste verhaal in het allerlaatste BZblad lees je hier.

Ook mijn collega Anouk blikt in haar blog terug op haar mooiste BZblad-moment.

Verder lezen: