Ik leerde Jan Althuizen aanvankelijk kennen als inspirerend voorzitter van de Dorpsraad in Griendtsveen. Later kwam ik in zijn sfeervolle woning en atelier aan de Deurneseweg. Zijn kunstenaarschap deint op en neer in de vernatte Peel. De eenvoud van de mens wordt weerspiegeld in oude veenwinningen en berken die breken in de fluisterende wind.

De verbeelding van de Peelkabouters

Toen ik in 1998 het verhaal schreef van de Peelkabouters, werd in overleg met de uitgever gezocht naar een illustrator die de legende over de geluksbelofte goed zou kunnen uitbeelden. We kwamen uit bij Jan Althuizen. Hij was enthousiast. Een sprookje dat aansloot bij zijn begeestering voor de Peel. Het boekje rolde van de pers en iedereen beleefde dat verhaal en uitbeelding volkomen bij elkaar pasten. Jan bleef belangstelling houden voor de Stichting De Peelkabouters. Voor het Wijsneuzencomité monsterde hij een caravan uit en bij de Peeldebatten is hij altijd een welkome gast. Naast de geïllustreerde is er ook een bronzen uitbeelding van het sprookje door Joep Nicolas. Ze is beschreven in het hoofdstuk “Op zoek naar de geluksbelofte van kabouter Wijsneus”.

Afscheid van de kerkdorpen

Tijdens mijn afscheid op de kerkdorpen werd mij als herinnering in ieder kerkdorp een ingelijste tekening aangeboden. Elke tekening beeldde een karakteristiek uit van het dorp: de kerktoren en een kunstwerk dat gedurende mijn ambtsperiode werd geplaatst en door mij mocht worden onthuld. Toen ik de zes kerkdorpen had bezocht bleek, dat de zes tekeningen een artistiek verband hadden met elkaar. Heel wonderlijk. De naam van het geheel luidde: Beeldende Verbondenheid. Een fraaie herinnering aan zes parels, aan het afscheid en aan Jan Althuizen.

 

Dit artikel is onderdeel van de in 2007 gepubliceerde bundel Late Haver.

Verder lezen: