Mijn dochter heeft een Twitteraccount. Dat heeft ze omdat ze op de basisschool een Hyvesaccount had, net als al haar klasgenootjes (Hyves was in zijn nadagen een platform geworden waar je louter nog basisschoolkinderen en hun opa’s en oma’s vond). Hyves stopte en ze nam een twitteraccount, omdat haar ouders (wij) dat ook hadden.

Niet dat ze heel actief is. Slechts een enkele klasgenoot had ook een account en die doen er nagenoeg niets mee. Dit weekend vroeg ze: “Mag ik op Instagram? Iedereen in mijn klas heeft Instagram en Twitter heeft niemand”. Die constatering is volkomen juist. Als ik ceo van Twitter was zou ik mij zorgen maken: Twitter heeft nagenoeg geen aantrekkingskracht meer op de jongste generatie. Zij zitten op uiteenlopende concurrenten: Whatsapp (heel actief), Snapchat, Instagram, Facebook.

Leuke dingen van mensen die je niet kent

Zelf ben ik sinds 2009 fervent twitteraar. Ik heb het altijd een prachtig platform gevonden, waar je leuke en/of interessante discussies had en het nieuwste nieuws direct hoorde. Facebook vond en vind ik niks. ‘Op Facebook lees je saaie dingen van mensen die je kent, op Twitter lees je leuke dingen van mensen die je niet kent’. Bovendien vind ik Facebook een regelrechte privacynachtmerrie, maar dat is een andere discussie.

Waar twitter ik zelf over? Nieuwtjes die ik zelf te weten kom of waar ik bij was, ik reageer soms op tweets van anderen en deel af en toe een linkje. Bij het Songfestival en de Rijdende Rechter verandert Twitter in een landelijke huiskamer en vliegt de meligheid je om de oren. Dan doe ik ook een duit in het zakje.

Iedereen zendt, niemand leest

Opeens viel me iets op. Ik deel wel eens een linkje van mijn eigen website en dan kun je heel makkelijk zien hoeveel er op het linkje wordt geklikt. Het vreemde is: dat gebeurt steeds minder. Pakweg een jaartje geleden, altijd minimaal 30 clicks. Tegenwoordig, hooguit 10. Mijn volgersaantal is echter nu 2500, honderden meer dan vorig jaar. Er is ook veel minder interactie. Mijn @-replieskolom was ooit veel drukker. Wat is hier aan de hand?

Als ik naar mijn eigen twittergedrag kijk: ik volg zelf ook veel méér mensen dan voorheen. Zoveel, dat ik het met geen mogelijkheid allemaal gelezen krijg. Dat doe ik dan ook niet. Ik lees alleen wat er langs komt als ik toevallig kijk. Heel onbevredigend, inderdaad. Ik denk dat hetzelfde aan de hand is met mijn medetwitteraars. Iedereen zendt, niemand leest.

Twitter is verworden tot een plek waar we linkjes posten in de hoop clicks te krijgen. Tot een plek waar we onze mening ventileren, maar geen gesprek voeren. De komst van veel bedrijven op Twitter maakt het er niet beter op. En ik doe er ook aan mee, dat linkjes posten. De zinloosheid van dit alles: druk met het vertellen aan onze eigen navel hoe groot ons gelijk is.

Arena

Twitter lijkt aan zijn succes ten onder te gaan. Het is te groot geworden. Het is met sociale media net als met cafés: ze lopen goed omdat er leuke mensen komen. Als het publiek verandert, raakt het café uit de gratie. Hoe groot de investeringen van de uitbater ook zijn, en of hij nou geld ophaalt op de Beurs of niet. Vroeger was Twitter een terrasje waar je een gesprek kon aanknopen, nu is het de Amsterdam Arena waar iedereen met een megafoon zijn mening schreeuwt of zijn linkje op een spandoek kalkt. De gesprekken zijn verplaatst naar plekken waar nog wel wordt geluisterd, zoals Whatsapp, wat veel doelgerichter is.

Het is jammer, maar ik ben bang dat ik Twitter als steeds nuttelozer ervaar. Ik ben nog niet weg: ik ben begonnen om mijn volglijst drastisch uit te dunnen zodat ik een behapbare timeline overhoud die ik ook echt lees. Eens kijken of het zo weer wat leuker wordt.

Hoe ervaar jij Twitter zoals het zich ontwikkelt? Ik ben benieuwd naar je mening. Je kunt je reactie kwijt onderaan dit artikel.

Verder lezen: