Ook Thijs haalt, bladerend in zijn foto-album, herinneringen op; aan feesten, bruiloften en een vakantie in Geleen met Fien, Mathieu en de kinderen.

De uitstapjes met de turquoise VW kever.. (uit het voorgaande stuk van Frank), dat was een trigger om weer eens door mijn (inmiddels liefdevol en geduldig door Jan gedigitaliseerde) jeugdfoto-album te gaan bladeren.

Een foto van de bewuste Kever is onderstaande; we zien Karel, Nellie en Fien instappen. De dames zijn chique gekleed, in Jacky Kennedy-achtige mantelpakjes en ze dragen hoeden. Karel is zelfs in jacquet. Kom daar tegenwoordig nog eens om!

De chauffeur, Mathieu, wacht al geduldig achter het stuur van de Kever. Het gezelschap verlaat de kerk in Wanssum, er is daar zojuist een trouwdienst afgelopen, maar van wie?

Jan heeft naar aanleiding van zijn digitale monnikenarbeid met het scan-apparaat opgemerkt: “Ze hadden altijd feest in jouw familie!” En inderdaad, er zijn zóveel foto’s van het ouderlijk huis in Wanssum, met alle kinderen (1e generatie) dicht op elkaar gepakt rondom tafels die vol staan met bierflessen, sherryglazen en sigaren(!)kisten. De vloer is bezaaid met cadeaupapier. Men zingt, lacht, houdt een speech.

Telkens is er een andere bruid, smetteloos in het wit.

Zou een mens met het vorderen der jaren sentimenteler worden of misschien die sentimenten gemakkelijker toelaten? Er zijn steeds meer foto’s in dit album die ik eigenlijk niet met droge ogen kan bekijken; Ik kies de onderstaande.

tuin

We zien 2 jonge gezinnen, samen op een terras in de achtertuin van een doorzonwoning. Grote witte houten tuinstoelen. Het zijn Fien en Mathieu met hun zonen Diederik en Paul en mijn ouders met mijn broer en mij. Het is vakantie en ka n het in 1965 of 1966 geweest zijn? Frank zal het jaartal ongetwijfeld precies weten te duiden. Ook weet ik nu niet zeker of we ons in Geleen bevinden maar in mijn herinnering is dat wél zo. Het huis van Netta en Sraar. Er gaat een enorme rust en saamhorigheid uit van deze foto. Deze mensen zijn gelukkig, en gelukkig met elkaar, ik kan er niets anders van maken.

Mijn vader draagt een overhemd met stropdas (in de zomervakantie?..) Mathieu is mondainer met zijn korte mouwen en zonnebril.

Er was niet veel nodig voor geluk in die jaren. Elk uitstapje buiten Heythuysen was voor mij opwindend, tot en met het zaterdagse winkelen in de grote stad Roermond.

Toerisme in Nederland.. Frank schreef het al.. we hadden in de zomervakantie de TienerToerKaart en bezochten familiehuizen die leeg stonden en

bewaakt moesten worden. Waar zouden Netta en Sraar zijn geweest in die mooie zomerweken? Misschien wel helemaal in Spanje, ondenkbaar ver weg voor een gezin waarvan de vader pas op zijn 45e zijn rijbewijs haalde en ook toen maar heel voorzichtig aan bleef doen in een Daf 55 zonder versnellingen, hopeloos onsportief dus.

Ik blader door en zie een stenen brug met dezelfde families en Duitse “Fachwerkhaüser” op de achtergrond. Een zonovergoten caféterras waarbij ik weer de sensatie voel van de vrees dat de wespen die in de zoete limonadeglazen kropen mij zouden gaan belagen. Ik zie ook de familie rondom de eettafel in de Geleense doorzonwoning met een Monopoly spel, de originele versie met houten huisjes en bankbiljetten, gewoon zoals het hoort, van 1 en 5 gulden…

Ik zie de vier kinderen met witte boterhammen aan een campingtafeltje in de tuin…

Er was geen dreiging, er waren geen zorgen, iedereen leefde nog en nog niemand was ziek.

Laten we die tijd even stilzetten en liefhebben.

En laten we inzoomen op Fien;

Fien was altijd lief, zorgzaam en belangstellend. Je kon alle verhalen aan haar kwijt, zij luisterde en was er voor de ander. Zij was onbevooroordeeld en bescheiden.

Zo bescheiden dat bij haar crematieplechtigheid geen toespraken gehouden werden en we in alle rust naar mooie muziek hebben geluisterd.

 

Thijs

Verschenen in Familiekrant Van Els, nr. 19, april 2009.

 

Verder lezen: