Jawel, er waren ooit tijden dat ik vaak aan Ajax dacht, soms zelfs dagelijks. Nooit aan PSV daarentegen, zelfs niet in die dagen van Willy van der Kuylen, Jan van Beveren, Ralph Edström e.d., toen bij de afwezigheid van de mentaliteit van “je (!)-hebt-vandaag-weer-niets-weggeven” voetbal nog het bekijken waard maakte.

Toen ik dan ook op de ochtend van 7 maart in plaats van aan de Bemmelse gemeenteraadsverkiezingen aan PSV dacht, wist ik zeker dat die avond de zaken in Lyon hun onvermijdelijke loop zouden moeten gaan krijgen. Maart, PSV en succes sluiten elkaar namelijk al decennialang uit.

In het verleden (voor die flauwe poule-fase van de Champions League) toen een EC-bekerhouder nog gewoon in de eerste ronde door zoiets als Ut Arad (kut wie??) uitgeschakeld kon worden, na zelf het jaar daarvoor de wereldkampioen per ongeluk in de 2e ronde geklopt te hebben; Wim Jansen’s mislukte voorzet; Cudicini, de zwarte spin…: In dat verleden waren we in maart al bij de kwartfinale aangeland. Die is door PSV ook wel eens bereikt, maar dat het daar immer ophield, kan niet los gezien worden van de verjaardagen van Netta en Sraar.

Diverse malen werden die in mijn herinnering namelijk gecombineerd gevierd tijdens zo’n kwartfinale-live-uitzending in een volgepakte Veldhovense doorzonhuiskamer aan de W. Alexanderstraat. Karel en ik moesten ons als echte Ajacieden wat schikken tegenover het PSV-geweld van al die Eindhovense verjaardagsgasten, maar drank smoorde iedere rivaliteit in deze sky-box avant la lettre; al was gezien de ook overvloedig aanwezige taart hier vooralsnog meer sprake van een Pie-box…

Hajduk Split, het nog pre-Platiniaanse St. Etienne; het is ondanks alle tumultueus enthousiasme in de box nooit wat geworden met PSV, misschien juist wel door gebrek aan eensgezinde bezieling: Wat te denken van Tilly en Romé, betrekkelijke voetbalhaters en daarmee verbannen naar de achterste rijen? Of nog erger, Harry en Lau: dat dergelijke belijdende Feyenoorders het tussen de Eindhovensen tot de eerste skyboxrangen (aan de salontafel) en daarmee vrije toegang tot de taart zouden kunnen schoppen, was natuurlijk volstrekt illusoir. Nee, dan Paul: die bestond het rustig onder de wedstrijd te arriveren (“Oh, ister voetballe…??”) en voor het scherm langs te menen moeten gaan feliciteren…! Eindhoven e.o.: “Durloeëpe man; ziede nog wies…?!” Paul: “Ik mög toch nog wel iederieën goeiendag zegge?” Eindhoven e.o.: “Dat doede ien ut stadion toch ok nie, iederieën ’n hand gaeve? Got toch zitte!” Paul: “Dur is gaen plats maer” Eindhoven e.o.: “Dan godde mar noar de stoantribune…” Taart en koffie werden overigens zolang PSV niet achter stond, nog wel naar achteren doorgegeven.

Dat dit alles niet bijdroeg aan een positieve afloop op het enkele kilometers verderop gelegen Eindhovense gras, moge duidelijk zijn, al kan ik mij niet herinneren hoe PSV dan onderuit ging. De omstandigheden droegen namelijk niet bij tot een fysiologisch ongestoorde geheugenvorming: Er werd in die jaren nog volop (fors) gerookt; de beschikbare zuurstof in deze volle, eerste sky-box liet een redelijke hersenfunctie voor de duur van ongeveer een helft toe, terwijl daarnaast de TV weliswaar “kleur” was (uit de Philipswinkel), maar van een toch nog onthutsende “low-definition”. Niet helemaal uitgesloten kan worden dat deze brutale “aussere Bedingungen” er toe hebben bijgedragen dat de laatste paar jaren zowat de complete eerste rijen van deze pie-box hun heil hebben moeten gaan zoeken in de hemelse sky-box….

Twee laatste vragen. Hebben wij op een dergelijke manier het begin van het Europeese hooliganisme gezien: PSV-Real Madrid; het bierblikje (van de toekomstige Champions League-sponsor) op het achterhoofd van grensrechter Barret??

Ten tweede, graag nog een redactionele toelichting: waar verwijlde mijn aldaar ook aanwezige, maar ondergesneeuwde broer met zijn gedachten; de broekjes waren verbazend kort in de seventies; de benen van Edström en van Beveren te spillerig, van der Kuylen te dik, Schmidt Hansen te harig, de Kerkhofjes te boertig, Lubse te blubse, enz. enz….??

Verschenen in Familiekrant Van Els, nr. 14, april 2006.

Verder lezen: