De katholieke Universiteit Nijmegen kon er niet onderuit om aan het afscheid van Theo als hoogleraar Toegepaste Taalkunde een meer dan normaal cachet te geven: Theo was nu eenmaal Rector
Magnificus geweest, zoals getoond werd in de onthulling van zijn statieportret.

Voorafgaand aan de afscheidsrede werd een symposium georganiseerd over De Europese Unie en haar Werktalen. Zeer deskundige inleiders (Van Hulten, Rutten, Vlaminck en Belinfante) wisten dit probleem van allerlei kanten te belichten, zo helder, dat zelfs ééntalige toehoorders er bijna alles van begrepen.

Hoogtepunt was de afscheidsrede van Theo zelf. Van zeer hoog gehalte en met een duidelijke stellingname t.a.v. de werkzaamheid in de Europese gemeenschap. Eén taal als werktaal of toch zich
houden aan de grondwet van de Europese Unie, dat de taal van elk aangesloten land in gelijkwaardige zin gebruikt moet worden. Theo kiest voor de meest werkzame oplossing, net als Van Hulten.

De luister van een dergelijke bijeenkomst komt vooral tot uiting in de aanwezigheid van het grote cortège van collega-hoogleraren. De familie luisterde wel, maar niet op. Na de officiële bijeenkomst met receptie was de familie uitgenodigd voor ‘een bescheiden diner in besloten kring’ in huize Heyendaal. Het diner en het daaropvolgend feest (ook voor vele medewerkers van de KUN) werden opgeluisterd door optredens van het Venendaalse kwartet (Susanne, Peter, Boudewijn, Tycho), door liederen van Hugo en Inge, van Stijn, een toespraak van Harrie, een gedicht van Matthieu en een herinnering van Leo.

Theo en lneke warsn daarna toe aan een ontspannen vakantie. Samen met Toos en Leo was deze ontspanning er in het Sauerland in een fraai Dorint-complex in het heuvelland van Winterberg. Het tennissen gaat Theo nog heel goed af. Golf zit er aan te komen. Dat wordt genieten! Terecht ben je bene emeritus!

Verschenen in Familiekrant Van Els, nr. 5, oktober 2000.

Verder lezen: